SUMMERCAMP 2010

Rian ging met het Summercamp USA programma van Travel Active naar Amerika en werkte daar een aantal maanden op een Summercamp. Lees hier hoe zij dit avontuur ervaren heeft.

En daar sta je dan op Schiphol, helemaal bepakt en bezakt om op weg te gaan naar de andere kant van de oceaan. Want je wilde er nu eenmaal even tussenuit. De zenuwen gieren door je lijf. Wat is dit spannend. Was dit wel de juiste beslissing?
Wanneer je in gesprek raakt met andere summercamp mensen en over ‘ jou camp’ vertelt, ben je gelijk weer in je element en er helemaal klaar voor. Kom maar op vliegtuig, kom maar op NY, kom maar op camp. Niks zenuwen, je gaat er gewoon voor. Het gaat een geweldige zomer worden!

En dat was het ook. Eerste de reis naar NY, dan vanuit NY naar je camp en dan kan het avontuur beginnen. Ik was als eerste op camp. Als aller-, allereerste. De eerste paar dagen heb ik alleen met de director doorgebracht en heb ik veel tijd gehad om het camp te ontdekken en om me voor te bereiden op het echte werk: waterfront director. Echt duidelijk richtlijnen waren er niet. Na een hele ontdekkingstocht moet ik helaas al weer gaan. Ik ga een lifeguard cursus doen op het sistercamp. Lekker zwemmen in de open lucht.. Helaas regende het en werd het dat weekend niet warmer dan 16 graden. Daardoor bleek dit wel een goede teambuilding les voor alle waterfront staff. Want deze cursus had ik samen met mijn collega’s. Maar we zijn allemaal met vlag en wimpel geslaagd.

Als bikkels keerden we terug op camp en werden we verwelkomd door heel wat nieuwe en returning staff. Gelukkig wat meer mensen! En precamp kon gelijk beginnen. Dit zijn 10 dagen waar je veel leert over het camp, elkaar en heel veel schoon moet maken. Je leert wat wel en niet mag, hoe de dagindeling er uit ziet en wie je aanspreekpunten zijn op camp. En aan het eind van precamp is iedereen kapot. Het is maar goed dat we dan een weekend vrij hebben! Van vrijdagmiddag 4 uur tot zondagochtend 11 uur konden we gaan en staan waar we wilden. Helaas moest ik nog heel veel doen, dus echt weg kon ik niet. Ik bracht het weekend door met roosters, lessonsplans en alle andere adminstratie. Maar gelukkig zaten de andere directors in hetzelfde schuitje.

Dan de eerste echte week. Doordat ik in het weekend gewoon had doorgewerkt was ik gelukkig goed voorbereid op Dag 1. Het voelde als de dag des oordeels. Hoewel je natuurlijk wel wat geoefend hebt tijdens precamp, zijn 200 kinderen toch wel anders dan een stuk of 50. Je leeft van uur tot uur. Het begon met het ontbijt in de dining hall. Eindelijk was deze eens goed gevuld, en wat een heerlijk geluid is dat toch. Allemaal vrolijke en actieve kinderen aan het ontbijt in plaats van een grote tafel met nog-niet-zo’n-wakkere counselors. Na het ontbijt moest ik zo snel mogelijk naar het waterfront. Om 9 uur zouden we namelijk beginnen met swimtest afnemen bij de eerste groep. Dit moeten kinderen doen om in een bepaalde groep ingedeeld te worden voor de zwemlessen. Hier zouden we dus de hele dag aan kwijt zijn. Om 12 uur hadden we lunchpauze, daarvoor gingen we terug naar de dining hall. Alweer kipburgers. Dat is het enige waar ik al die tijd niet aan heb kunnen wennen; het liefst drie keer per dag warm eten (geef mij maar brood). Maar goed, vies is het niet. Dus snel eten, de middag voorbereiden en terug naar het waterfront. Want opnieuw swimtests, swimtests, swimtests. Na afloop hiervan ging de rest van de staff terug naar hun groep en kon ik de groepen en roosters voor de dag daarna maken. Want de volgende dag kregen ze tenminste echt zwemles! Met de administratie van de swimtests en de voorbereidingen voor de dag daarna, ben ik nog de hele avond bezig geweest. Rond half 1 kon ik in weer fijn in mijn eigen bed kruipen om de volgende dag weer fris en fruitig aan de zwemlessen te beginnen. De volgende dag dezelfde routine, maar nu in plaats van swimtests echte zwemlessen. En dat is zo leuk! Als je ziet hoe snel kinderen vooruitgaan en hoe leuk ze het vinden om nieuwe dingen te leren… Dat is echt prachtig. En ’s avonds, als de kinderen in bed liggen, kun je weer de roosters maken voor de dag daarna en al het andere (doelen doornemen, bestellingen nakijken, lessonplans nakijken, etc.). Soms was ik ’s avonds ook on taps. Dat betekende dat je rond camp fietste of liep en keek of alles rustig was, overal de lampen uit waren en of er geen problemen waren. Als er problemen waren, konden counselors je hulp vragen. Dit kon van alles betekenen: liedjes zingen voor een meisje dat heemwee heeft, een contract opstellen voor een kind dat problematisch is in de groep of bijvoorbeeld wat eten brengen. En dan ga je slapen, met je walkie talkie naast je hoofd, in het geval ze je nodig hebben. Maar dat is gelukkig zelden het geval.

Zo leef je dus eigenlijk van dag tot dag en dat is eigenlijk best lekker. En als je op de laatste dag van je sessie bent aangekomen, wordt die afgesloten met een groots closing campfire. Alle counselors en directors vertellen daarbij hun “remember when’s…” en we zingen liedjes. Want zingen doen ze graag op camp. Voor het ontbijt en tijdens het dessert en dan nog op elk ander mogelijk moment. Maar, toegegeven, dat is eigenlijk best heel leuk.

Na twee weken was er zo’n closing campfire en de dag daarna betekende dat je zo snel mogelijk moest opruimen en schoonmaken en klaarmaken voor de volgende sessie zodat je toch een vrij weekend hebt. Dan was je om 4 uur klaar en op zondag om 11 uur moest je weer fris en fruitig klaar staan, want dan komt de nieuwe groep kinderen. Ook wel heerlijk hoor, zo’n weekend vrij!

En wat kan ik nog meer vertellen? Hoe ik fietste door de dining hall om een kitchen raid te voorkomen en de kinderen renden voor hun leven? Hoevaak ik heb geantwoord “it’s a lake” op de vraag of er vissen in het water zaten? Hoe we kinderen tijdens het weerbericht op de ochtendradio hebben wijsgemaakt dat het echt ging sneeuwen die dag? Hoe we dag in dag uit elk uur hetzelfde liedje hoorden/zongen: “ if you’re bouncing you’re not walking hold the rail, right side… If you’re bouncing you’re not walking hold the rail, right side… If you’re bouncing you’re not walking and you really should be walking if you’re bouncing your not walking hold te rail, right side!”. Hoe geweldig het is als een kind iets doet waarvan ie zelf zegt dat ie dat niet durft of kan? Of wil je weten hoeveel vissen je op een dag kunt vangen? Hoe je 7 uur op een rivier kunt doorbrengen zonder ook maar een kilometer vooruit te komen? Hoe het is om aangevallen te worden door een hert en stinkdier? Hoe slaap kindje slaap een diepzinnig liedje kan worden? Of misschien wil je weten hoeveel french toast sticks een meisje van 13 op kan eten? Hoe gevaarlijk het is om heel snel door een donker bos te fietsen zonder licht (want een licht op een fiets is blijkbaar heel grappig…)? Hoe leuk het is als alle kinderen in de dining hall opstaan en helemaal uit hun dak gaan op don’t stop believing – glee version? Hoe heerlijk cookie dough is, en dat het nog beter smaakt als je het net uit de vriezer gestolen hebt? En hoe je verliefd kunt worden op een plek en elke zomer terug wilt keren…

Ik kan je wel een miljoen redenen geven om op summercamp te gaan (al is het maar om een antwoord te krijgen op bovenstaande vragen), maar je moet het eigenlijk maar gewoon zelf ontdekken.

Op naar Summercamp 2011!

Groetjes,
        Rian Hulscher

3 reacties | reageer

Eline werkte op een Summercamp in the USA!

Eline ging met het Summercamp programma van Travel Active naar Amerika en werkte daar een aantal weken op een summercamp. Lees hier hoe zijn haar tijd in Amerika ervaren heeft...

Een kleine 3 weken, nadat ik te horen had gekregen dat ik naar Camp DeWolfe mocht komen, was het dan zover, het grote camp USA avontuur ging beginnen. Samen met een andere Nederlander vloog ik naar NY en verbleef ik de eerste nacht in een hostel. De volgende ochtend 2 uur met de trein  naar het kamp op Long Island.
                                 
Ik kwam er 2,5 week voordat het kamp ging beginnen aan en ik had nog geen idee wat ik die weken zou gaan doen. De eerste anderhalve week heb ik met een paar andere internationale counselors klussen gedaan op het kamp, schoonmaken, dingen reparen, verven enzovoorts. De week voor het kamp begon was het staffweek en zouden ook alle Amerikaanse counselors komen. Maar voordat die er waren moest ik al vertrekken voor mijn eerste cursus om officieel een zeilinstructeur te worden. De eerste cursus duurde 2 dagen en was een motorbootcursus ter voorbereiding op de echte zeilinstructeur cursus die daarop volgde. De zeilcursus duurde 4 dagen en was erg intensief met zeilen, toetsen, presentaties en opdrachten. Omdat ik al lang niet meer had gezeild kreeg ik een plan of improvement voor zeilen maar was ik verder geslaagd. Dit was verder geen probleem omdat ik die later nog kon halen. Tijdens de cursussen heb ik in de meest luxe huizen gelogeerd en was het een hele belevenis om echt bij Amerikanen thuis te slapen en te eten. Gelukkig hoefde ik deze cursussen ook niet alleen te doen, maar samen met Sanjay, mijn Hawaiiaanse mede-zeilinstructeur (hoewel ik na 1 dag al de kriebels van hem kreeg, was het wel fijn om niet helemaal alleen te gaan).

De zaterdag voordat kamp begon ben ik nog met internationale counselors (Mexico, Rusland, Ierland en Tsjechië) naar NYC geweest! Allerlei toeristische dingen gedaan, Empire State Building, Central Park en Times Square. En natuurlijk veel te veel geld uitgegeven aan shoppen. Maar wel een erg leuke dag.
                                                                 
Toen begon Camp DeWolfe, 5 weken met 2 sessies van 2 weken en 1 sessie van 1 week. Het is een christelijk kamp, waar kinderen met een scholarship via de kerk kunnen komen maar er zijn ook kinderen die gewoon voor het kamp betalen. De meeste kinderen blijven slapen maar er zijn ook een aantal daycampers. Er waren ongeveer 75 campers per sessie. Omdat ik niet christelijk ben was het voor mij even kijken hoe dat allemaal zou gaan met de kerk maar het viel allemaal erg mee. De kinderen moesten twee keer per dag naar chapel waar vooral veel liedjes werden gezongen en maar een aantal keren echt iets serieus gebeurde. Een dag op camp DeWolfe ziet er als volgt uit: 7.45 flagraising, 8.00 ontbijt, 8.30 cabin clean-up, 9.15 chapel, 10.00 activity 1, 11.00 activity 2, 12.00 lunch, 13.00 rest hour, 14.00 activity 3, 15.00 activity 4, 16.00 snack, 16.30 activity 5, 17.30 diner, 18.30 evening activities, 19.30 chapel, 20.00 snack. Bij de activities hadden de kinderen de keuze uit heel veel verschillende dingen waaronder, zwemmen, zeilen, dansen, boogschieten, knutselen, piano, djembe, challenge course en nog veel meer soms wisselende dingen.
                                                                                          
De eerste sessie was het allemaal nog wennen hoe het allemaal werkte maar wel heel leuk. Gelijk de eerste avond moest ik al invallen in een cabin als counselor omdat er problemen waren met de oorspronkelijke counselor. Drie dagen heb ik bij de oudste meiden (12-15 jaar) geslapen. Heel erg leuk maar wel vermoeiend aangezien ze allemaal niet voor 12 uur gaan slapen en om 6 uur alweer op wilden staan om hun haar te stijlen en zich klaar te maken voor de dag. Daarna was er een nieuwe counselor die dat van mij overnam. Het zeilen zelf was een beetje een ramp omdat we het hele zeilprogramma opnieuw moesten opzetten. De eerste dag hadden we 15 kinderen die wilden zeilen en 2 tweepersoonsboten waarvan 1 lek was. Geen succes dus!!! Daarna hadden we kleinere groepen en konden we echt met het zeilen beginnen. Maar een paar dagen later bleek dat ze de zwemtest (die iedereen moest doen) waren vergeten toe te passen op de kinderen die wilden zeilen. Wat er op neerkwam dat ik een keer ben omgeslagen met twee jongens in mijn boot die niet konden zwemmen, bang voor vissen waren omdat ze nog nooit de zee hadden gezien en zich krampachtig aan de boot vast hielden. Gelukkig hadden ze wel zwemvesten aan en is het allemaal goed gekomen maar vanaf toen hebben we ook maar onze eigen zwemtest ingevoerd. Met alle counselors was het heel gezellig en leuk. Ook de Amerikaanse counselors tijdens deze sessie leren kennen. Varvara , een Russische staffcounselor, was jarig in de tweede week. Een kleine surpriseparty in onze cabin gegeven, wat uiteindelijk eindigde met slapen op het strand en ’s ochtends voordat iedereen op stond weer terug sluipen. Heel erg gezellig en elkaar beter leren kennen. Twee dagen later was Liz jarig, een Amerikaanse counselor. Geen surpriseparty dit keer maar we hebben nog wel buiten bij een  cabin staan kletsen met veel staffmembers. Uiteindelijk is de director daarachter gekomen. En in het vervolg moesten we op tijd naar bed en mochten de jongens niet meer bij ons komen (wat zowiezo streng verboden was…).
                                                                         
Na de eerste sessie heb ik bij een Amerikaanse counselor gelogeerd, met nog een aantal anderen, en zo Long Island wat beter leren kennen. Echt relaxed zo’n dagje zonder kinderen. De tweede sessie ging al veel vlotter dan de eerste en die ging ook heel erg snel voorbij, als speciale activiteit konden de kinderen die muziek konden maken voor een jazz programma kiezen. Af en toe heb ik in een cabin geslapen omdat iemand een dag vrij had en zo alle campers ook goed leren kennen. In het weekend heb ik met 5 andere counselors nog een verkorte zeilcursus gedaan en ben ik nu officieel, US Sailing Instructor Level 1, heel erg stoer!. De laatste week van de tweede sessie was ik twee dagen vrij en kwamen mijn ouders me bezoeken. De eerste dag waren mijn broers ook mee en zijn we naar het uiteinde van Long Island geweest en hebben we lekker gegeten. De tweede dag heb ik alleen met mn ouders ook nog rondreden over Long Island bij leuke dorpjes gestopt en mooie dingen bekeken. Heel erg leuk om ze een paar dagen te zien en even wat anders te eten dan camp voedsel (lunch bestond vaak uit hamburgers, hotdogs of kipnuggets met overfrites en een beetje sla, diner uit kip met pasta of rijst en soms groente, niet echt heel lekker of gezond). De dag na de tweede sessie dat we allemaal vrij waren, zijn we met ongeveer 20 staffmembers naar een enorm waterpark gegaan, met glijbanen, zwembaden en banden. Heel erg leuk, vooral om in de lange rijen heel hard kampliedjes te zingen.
                                                  
Toen was het alweer de laatste sessie. Bijna niet meer gezeild. Er waren ook nog maar twee kinderen die wilden zeilen en een aantal keer onweerde het waardoor we niet konden zeilen. Deze sessie heb ik ook bij andere activiteiten geholpen, challenge course, knutselen en dansen. Deze sessie was ook een speciale activiteit, marinebiologie. Tijdens de sessies gingen de cabins ook op verschillende trips waaronder musea, fruit plukken, kamperen, kanoën en hiketochten. De laatste dag moest er veel afscheid genomen worden van de campers, waarvan sommige alle sessies waren geweest. Die avond hebben we nog staffdiner gehad bij een chinees/japans restaurant, heel erg gezellig! Ook nog gebowld die avond. De rest van het weekend nog op het kamp rondgehangen en zondag al afscheid genomen van de meeste Amerikaanse counselors. Ik bleef nog een week langer op het kamp met veelal internationale staff en heb allemaal leuke dingen in de omgeving gedaan. Daarna stond mijn trip op het programma, samen met Rocky (van Long Island zelf) en Varvara ging ik naar de Niagara Falls en Washington DC. Eerst de nachtbus naar Niagara Falls genomen en daar alles bekeken. Heel erg indrukwekkend en zeker een aanrader. Toen met de trein terug naar NY daar een nacht geslapen en de volgende dag door naar Washington DC met de bus. Hier zijn we ook twee nachten geweest en alle toeristische dingen bekeken, Obama de groeten gedaan en alle memorials bekeken. De hostels die we hadden waren allemaal erg leuk, maar lagen allemaal in een beetje vage achterbuurten waar je liever niet te lang rondliep. Maar alles overleeft en weer een ervaring rijker. Aan het einde van de trip ben ik met Varvara nog drie nachten bij een Brittany en Briannah geslapen die ook counselors waren op het kamp. Daar in de buurt nog naar de bioscoop en een gamehall geweest, pizza gegeten en appeltaart gebakken (Nederlands succesje!).
                                                             
En toen waren de 10 weken alweer om en was het tijd om naar huis te gaan. Alleen in het vliegtuig terug was niet zo gezellig en ik was erg blij om iedereen weer te zien. Nu zit ik hele dagen op skype en facebook om met iedereen in contact te blijven, en misschien volgend jaar nog een keer!!!
            

Groetjes Eline!!!

Ps: Bekijk hier ook mijn foto's!

 

0 reacties | reageer

Merel en haar avonturen op Summercamp USA

Merel vliegt uit: Camp USA!

2 Juni, het is dan eindelijk zo ver, mijn spannende reis begint en met tranen in mijn ogen neem ik afscheid van mijn ouders en vrienden. Na een lange vlucht en een spannende nacht in New York kom ik uiteindelijk aan op het piep kleine vliegveld van Burlington Vermont. Na nog eens een rit van twee uur door het pikke donker over verharde en onverharde wegen kom ik dan aan in de middle of nowhere dat Windridge Teela-wooket heet. Teela-Wooket, het summercamp dat ik de komende 11 weken mijn thuis zal gaan noemen. Teela-Wooket is een private summer camp dat in de top tien staat van beste tennis camps in de USA. Mijn job is het begeleiden van ‘mijn' kids, 6 per sessie, daarnaast ben ik lifeguard, volleybal coach en voetbal coach.

Als eerste meisje arriveer ik 's avonds laat op het donkere camp waar ik mijn eerste nacht alleen doorbreng in een houten cabin zonder glas in de kozijnen en een gemiddelde tempratuur van naar mijn idee -10 graden. Gelukkig ben ik te moe om mij ergens druk over te maken en val dan ook al snel in slaap. Ik begin met een week pre-camp waarbij ik de hutten schoonmaak, het kantoor opruim en opgeleid werd tot American lifeguard. De week er na is het tijd voor orientation, een super leuke week waarin we elkaar leren kennen en leren om te gaan met de regels van het camp. Deze week staat er ook een trip naar Boston gepland en we gaan met een echte gele school bus!!!

De kids die ik ontmoet zijn stuk voor stuk geweldig lieve kinderen uit 14 verschillende landen. Veel van deze kinderen gaan het hele jaar door naar kostscholen en vinden het geweldig om op camp eindelijk hun zelf te kunnen zijn. Met open mond sta ik te kijken wanneer er zelfs helikopters landen om kinderen af te zetten en blijkt het de normaalste zaak te zijn dat de kinderen arriveren in privé jets en limo's. Tijdens de twintig dagen dat de kinderen op camp zijn word er getennist, gevoetbald, paardgereden, gefeest en gespeeld maar met name gelachen.
Het eind van elke sessie zorgde voor dikke tranen bij iedereen, kinderen waarmee je 24/7, twintig dagen lang geleefd hebt, lief en leed gedeeld hebt gaan weer naar huis.

Elke week ben ik 1 dag en 2 nachten vrij, tijdens deze vrije momenten doen we van alles, al is feesten slapen en shoppen toch wel het meest populair. Gezamenlijk worden er ook trips georganiseerd naar bijvoorbeeld Montreal om heerlijk uit te gaan en te genieten van een andere omgeving. Samen met mijn 50 vrienden van over de hele wereld heb ik drie maanden lang gelachen, gesport, gefeest, gehuild en al het andere gekke gedaan. Na de grote party op de allerlaatste nacht van camp, wanneer de campers al naar huis zijn, heb ik met grote moeite afscheid genomen van 50 vrienden waarvan ik er heel veel nog vaak zal zien.

Nog een week New York heb ik voor de boeg, heerlijk de grote stad zien, de echte toerist uithangen en daarna weer naar ons heerlijke kleine kikkerlandje.
Het was een zomer om nooit te vergeten, in een heerlijke bubble die summer camp heet, een avontuur om verslaafd aan te raken. Een verslaving waar ik nog een keer aan toe mag geven want ik ben terug gevraagd!!!

0 reacties | reageer

Travel Active op Aussie Beach Event

Het enige echte Aussie Beach Event is voorbij. Afgelopen zaterdag was het dan zover. Medewerkers van Travel Active gingen richting Bloemendaal om reislustige avonturiers te ontmoeten bij de gezellige beachclub Woodstock.

Het was een dag vol zon, golven en timtamkoekjes. De informatiemarkt waar Travel Active aanwezig was, werd goed bezocht door mensen die op zoek waren naar de nodige reis inspiratie. Onze Travel Active medewerkers vonden het leuk om de bezoekers van het Aussie Beach Event te ontmoeten en hun kennis en ervaring te kunnen delen. Hopelijk hebben we mensen kunnen overtuigen om ook de stap te wagen en 'down under' een bijzondere reis te gaan maken! Ook de workshops waren een groot succes en aan het eind van de dag is iemand heel blij gemaakt met een camperreis voor twee personen naar Australië. 

Ps.: Wil je meer foto's van het Ausie Beach Event zien, klik dan hier!

0 reacties | reageer

Heddy had een supertijd op de lange latten!

Heddy ging met het Work & Travel Programma van Travel Active naar Oostenrijk. Na het volgen van een taalcursus in Wenen gaf Heddy les in Hinterglemm. Lees hier haar ervaring:

Na het behalen van mijn VWO diploma heb ik besloten om Frans te gaan studeren in Groningen. Dit heb ik slechts zeven weken vol gehouden, omdat het onwijs tegenviel. Om mijn jaar toch nog zinvol te maken, besloot ik om er een jaartje tussen uit te gaan. Achteraf, de beste beslissing ooit... dus hierbij; mijn verhaal!

Op 25 november begon mijn avontuur. Ik ben begonnen in Wenen, waar ik een Duitse taalcursus heb gevolgd. Ik weet nog heel goed dat ik in het vliegtuig zat op weg naar Wenen en bij mezelf dacht; "waar ben ik in godsnaam aan begonnen?" Aangekomen in Wenen was deze gedachte meteen weg en is ook nooit meer terug gekomen. In Wenen kregen we ‘s ochtends les en ‘s middags konden we culturele uitstapjes maken. We kregen les van een lief, oud vrouwtje, die vroeger ook skiles heeft gegeven. Ze wist dus wat ons te wachten stond en bereidde ons voor op het leven in de sneeuw. En natuurlijk ook op de Anwärter. Deze lessen waren erg gezellig. Na twee weken Wenen, Duits praten, drinken, eten, winkelen en Kingsen zijn we doorgereisd naar Kaprun.

Ook in Kaprun hebben we een leuke tijd gehad. We kregen hier overdag praktijk les en ‘s avonds na het eten hadden we theorie. Lijkt zwaar, ik zag er van te voren ook erg tegenop, maar achteraf viel het allemaal ontzettend mee. De theorie ging over o.a. Lawinekunde, EHBO en de skischool zelf. Overdag word er heel veel (hetzelfde) geoefend en de nadruk ligt vooral op het lesgeven van kinderen. In het begin zul je ook vooral aan kinderen lesgeven. Achteraf ben ik heel blij geweest met alles wat ik in die week heb geleerd, want ik heb alles later in het seizoen kunnen toepassen. Na een week moesten we examen doen, praktijk en theorie. De praktijk was iets lastiger, maar ook die heb ik gelukkig gehaald. Na een week herhalen, herhalen en herhalen, is dit ook goed te doen. Voor de mensen die niet geslaagd waren, was er een ‘Wiederholungsprüfung'. En deze is over het algemeen makkelijker, dus maak je geen zorgen!

Alle voorbereidingen zijn getroffen, dus nu op naar het echte werk. Bijna iedereen van de Anwärter ging ook (net als ik) naar Hinterglemm. Hier heb ik voor de skischool Snow&Fun gewerkt. En inderdaad, zoals je al aan de oh zo leuke skipakjes kan zien, Fun was er. Deze skischool was een van de grootste van heel Salzburgerland met in het hoog seizoen zo'n 150 leraren. Eén grote sneeuwfabriek dus en het begin weet je niet wat je overkomt. De eerste week in Hinterglemm is denk ik het zwaarste geweest van de hele winter. Want deze week kreeg ik meteen 14 kindjes achter me aan. En zoek het verder zelf maar uit, bedankt nog meneer Wolff, was erg fijn. Omdat je zo in het diepe wordt gegooid, leer je heel snel hoe alles werkt, hoe je (onder tijdsdruk) met kinderen moet werken en hoe je met ouders (!!) om moet gaan. Dus de tweede week ging gelukkig al veel beter.

Er is mij gevraagd om een bepaalde gebeurtenis die me is bijgebleven te vertellen. Maar helaas, helaas, die heb ik niet. Er is zoveel gebeurd, ik kan achteraf heel moeilijk alles navertellen aan mensen. Maar wat ik kan zeggen is dat ik in Hinterglemm een hele leuke tijd heb gehad en natuurlijk zijn er dingen die niet leuk zijn. Zoals het bellen van de pistenrettung bij een ongeval, kinderen die niet ophouden met huilen (hoe lief je ook bent) en ouders die soms heel vervelend en onbegripvol kunnen zijn. Maar het is zo leuk om te zien dat kids in het begin van de week niet bij papa en mama weg willen en aan het eind van de week willen ze niet meer bij jou weg. En natuurlijk de apres-ski, ik denk niet dat ik dit nader hoef te verklaren. Ik heb voor Hinterglemm gekozen voor de apres-ski en vooral de Nederlandse sfeer. Ik heb Marco en Guus gewoon elke dag kunnen horen. Ik wilde gewoon heel veel lol, Fun dus. En dit is zeker gelukt, met dank ook aan iedereen die ik heb leren kennen in Oostenrijk en vooral mijn allerliefste kamergenootjes!

Achteraf ben ik erg blij dat ik even weg ben geweest. Ik weet niet of ik veel intelligenter ben geworden na een half jaar (afgezonderd) in de bergen, maar ik heb zeker meer ervaring met mensen en kinderen. Dus ik ben nu erg gemotiveerd om te studeren. Ik ben in september begonnen met Psychologie aan de Universiteit Utrecht. Met de bedoeling om mijn master in kinderpsychologie te gaan doen. Maar ik ga deze winter sowieso een paar weken terug naar Hinterglemm!

Voor iedereen een aanrader!

Groetjes Heddy

0 reacties | reageer

Een superverhaal van Annika's mega ervaring in Oostenrijk!

Annika ging met het Work & Travel Programma van Travel Active naar Oostenrijk en werd daar ski-juf! Lees hier het verhaal over haar mega ervaring in Oostenrijk!

Toen ik 8 jaar oud was zei ik altijd al dat ik later ski-juf wilde worden. Dat leek me echt het einde......en dat is het ook!

8 november '05 vertrok ik vanaf Münster met het vliegtuig naar Wenen. Daar heb ik een 2-weekse taalcursus gevolgd. Deze cursus werd gegeven door een aardige vrouw die zelf ook skilerares geweest is, dus ze wist waar ze het over had en kon ons veel vertellen over wat ons te wachten zou staan. Tijdens de lessen werd o.a. de theorie voor de Anwärter-opleiding behandeld (alle nieuwe begrippen) en hebben we de grammatica en werkwoordsvormen nog eens goed doorgenomen. Maar de nadruk lag toch op het praktisch bezig zijn met de taal, dus veel Duits praten en schrijven zodat het je eigen wordt. En dat laatste is ook goed gelukt!

De lessen waren altijd 's middags, dus 's ochtends hadden we alle tijd om de stad te bekijken. Wenen is de stad van Mozart en Sissi, genoeg te zien dus! Aanraders zijn Schloss Schönbrunn (waar Sissi gewoond heeft), de Tiergarten, het Natuurhistorisch museum, UNO-city (van de VN) en het parlementsgebouw. In een van de weekenden ben ik nog samen met onze 2 Spaanse huisgenootjes naar Budapest in Hongarije geweest!

De tijd in Wenen vloog voorbij. We spraken inmiddels allemaal goed Duits en keken uit naar de opleiding in Kaprun, want daarvoor waren we toch gekomen... Met de trein ben ik naar Kaprun gereisd. Bij het Jugendgästehaus aangekomen, waren daar al veel mensjes. Toen de kamers ingedeeld waren snel alles uitgepakt en op naar de ‘welkomstbijeenkomst'. Daar werden ons alle regels en het programma voor de komende 15 dagen meegedeeld. Vervolgens werden we in groepen gedeeld en kregen we te horen wie onze Ausbilder (opleider) zou zijn. In deze groep bleef je de rest van de opleiding. 's Avonds was gelijk de eerste theorieles. Iedereen kreeg een multomap met inhoud van 10 cm! papier met theorie over lawinekunde, EHBO, geschiedenis, lesplannen, bewegingsleer, materiaalkunde en noem maar op.

De volgende ochtend begon de opleiding dan echt. Tijdens de praktijk lessen op de piste doorloop je het hele programma dat je straks ook met je cursisten moeten doen. Dus je begint bij het absolute begin van steppen met je board, glij- en evenwichtsoefeningen en rutschen. Ook werd ons een compleet nieuwe techniek van snowboarden aangeleerd. Alles werd vaak herhaald (wel beetje saai soms) en vooral je eigen kunnen werd geperfectioneerd. Dat moet ook wel, want je leerlingen kijken straks van jou af hoe het moet! Ook werd d'r veel aandacht besteed aan hoe je dingen uit moet leggen en regelmatig moesten we zelf voor leraar spelen.

Zo zag een dag tijdens de opleiding d'r ongeveer uit:

- 6:30 uur opstaan
- 7:00 uur ontbijt
- 7:45 uur skibus naar gletsjerbahnen
- 9:00 uur begin les
- 11:00 uur pauze
- 12:00 uur middag les
- 14:00 uur terug naar hostel
- 16:30 uur theorie 1
- 18:00 uur avondeten
- 19:00 uur theorie 2
- 20:30 uur vrij

Aan het eind van de eerste week kwamen de snowboard examens. Je doet examen in lesgeven, theorie, eigenvaardigheid (carven, ritme wissel en vrije afdaling) en schulefahrten (rutschen, guirlande (halve bochten aan elkaar gerijgt) en driftturn = geslipte bocht).

Voor het lesgeven en de theorie kon je niet zakken. Kreeg je hiervoor een onvoldoende, dan had je gelijk de volgende dag herkansing. Het eigenvaardigheid- en schulefahren examen is een ander verhaal. Iedereen krijgt een startnummer en je wordt beoordeeld door 3 examinators. Omstebeurten moet je naar beneden en om het te halen moet je voor 2 van de 3 afdalingen een positief resultaat hebben.

Nu het snowboarden achter de rug was, begon de skiausbildung. Net als met het snowboarden werd het skiën je ook weer vanaf het begin geleerd. Hoe werken die bindingen, oefeningen op 1 ski, daarna op 2 ski's enz. Zowel het kinder- als het volwassenenprogramma werd doorlopen. Vooral de kinderonderdelen waren erg leuk. We leerden hoe je een kinderweide opbouwt en allerlei oefeningen waarbij veel fantasie gebruikt wordt. We hebben veel gelachen tijdens deze lessen!

Ook bij het skiën werd ons eigen-kunnen in de schulefahrten behoorlijk bijgespijkerd. Voor het examen moest je perfecte pflug en carven-grundstufe bochten kunnen maken (carven-grundstufe is nieuwe naam voor de bijstem-bochten).

De ‘ski-week' vloog snel voorbij, met aan het eind natuurlijk weer examens. Ook nu weer theorie, lesgeven en schulefahrten. Gelukkig werd je eigenvaardigheid niet getoetst, zoals bij snowboarden wel het geval was. De 3 schulefahrten waren pflugbochten, carven-grundstufe in hele bochten en in een guirlande (dat zijn halve bochten aan elkaar gerijgt). Hiervan moest je weer 2 positief hebben om het te halen.

's Middags na de ski-examens was de ‘prijsuitreiking', oftewel kregen we te horen wie z'n dual-anwärter wel en niet gehaald had. Dat was echt een spannend moment. Uiteindelijk hebben van de 65 deelnemers 15 het niet gehaald. Die mogen allemaal in maart terug komen voor de ‘Wiederholungsprüfung' om alsnog te laten zien dat ze het dan wel kunnen.

Achteraf gezien viel de opleiding heel erg mee. De sfeer tijdens de lessen is heel ontspannen, maar je moet wel goed met de lessen meedoen en altijd aanwezig zijn, anders gaat dat in je nadeel werken tijdens de examens. Tijdens de snowboard-ausbildung heb ik een klein ongelukje gehad. Op de laatste middag voor de examens kregen we freestyle les. Tijdens het springen van een 180 landde ik verkeerd, waardoor m'n schouder uit de kom vloog. Ben op de brancard naar beneden gebracht en vervolgens door naar het ziekenhuis. Gelukkig was d'r nix kapot in m'n schouder en hoefde ik ‘alleen maar' 14 dagen met een mitella rond te lopen. Door dit ongelukje heb ik de snowboard examens gemist en de skiausbildung ‘met 1 arm gevolgd'. Gelukkig waren de ausbilders allemaal heel erg behulpzaam en heb ik het ski-gedeelte gehaald. Voor de snowboard examens moet ik in maart terug komen.

Alle opleidingen/cursussen zijn nu achter de rug, so Neukirchen there I come!
De eerste twee weken in Neukirchen waren erg rustig. Beetje bijkomen van de opleiding en de omgeving verkennen. Met de kerstvakantie in zicht kwamen er steeds meer skileraren. Elke dag stond nu ‘schulefahren' op het programma, oftewel skiles voor skileraren. Samen met alle ‘Anwärters' werd ons het hele reilen en zeilen van de skischool uitgelegd en werd er nog eens flink aan ons eigen kunnen gespijkerd. Na de opleiding dachten we wel te kunnen skiën... haha nee dus! In vergelijking met de meeste andere leraren voelde ik me maar een beginneling... Dus heb altijd trouw meegedaan met de ‘kurzschwung en tiefschnee' trainingen!

En dan begint het ‘echte werk'! Als Anwärter begin je vrijwel altijd in Kinderland, dus bij de kindjes die voor het eerst op ski's staan. Zodra een aantal kindjes een pizza kunnen maken (sneeuwpflug) wordt daar een groepje van gevormd en neemt een leraar die mee naar een andere oefenpiste. Ik kreeg al snel m'n eigen kids. Ze leerden snel, na een dag kon iedereen remmen en pflug bochten maken en al snel gingen we naar de sleeplift en verder.

Het eerste groepje dat je krijgt is errug spannend. Alles is nieuw voor je en je bent verantwoordelijk voor alles wat gebeurt! Gelukkig had ik al ervaring met het geven van skilessen (heb op een borstelbaan gewerkt), maar toch gaat in de sneeuw alles anders.
De ‘skischoolweek' loopt van zondag tot vrijdag. Zondags beginnen we altijd met een bespreking. Daar krijg je te horen wat je de komende week voor groep krijgt, ‘Kinderland kindjes' of gevorderden. Krijg je gevorderden, dan moet je bij het voorskiën aanwezig zijn en uit de kindjes die naar beneden skiën een stuk of 12 met het gelijke niveau kiezen. Das de eerste paar keer best lastig.

Per dag geef je 4 uur les, 's ochtends van 10:30-12:30 uur en 's middags van 13:30-15:30 uur. Meestal moet je in de middagpauze met een aantal kinderen ‘Mittagsbetreuung' doen, dat houdt in dat je samen met die kids gaat eten in het kinderrestaurant. Daarvoor krijg je extra betaald, maar je hebt zelf geen moment rust. Elke dinsdag worden er groepsfoto's gemaakt. Deze kunnen de ouders kopen, maar als skileraar krijg je d'r eentje! Heb er 12 in totaal en kijk d'r nog regelmatig naar! Echt een leuk aandenken! Verder is er elke donderdag ‘das Kinderrennen', oftewel een slalomwedstrijdje. Heel officieel met startnummers en elektronische tijdmeting. Na afloop kwam dan de prijsuitreiking en het bezoek van Kogel-Mogel (das een levensgrote teddy beer en de mascotte van het skigebied).

Lesgeven aan kinderen is echt heel leuk, maar kan ook vermoeiend zijn, vooral als je beginners hebt. De meeste kids zijn heel spontaan en vertellen je allerlei verhalen en je maakt de leukste/gekste/raarste dingen mee. Bijvoorbeeld 3-jarige jochies die ‘verliefd op je worden' of kinderen die niet meer willen stoppen met skiën omdat ze het zooooo leuk vinden. Natuurlijk zijn er ook minder leuke dingen, zoals zeurende ouders die niks goed genoeg vinden voor hun kind, of huilende kids die niet van ophouden weten. Aan het begin is het moeilijk om daar mee om te gaan, maar je wordt daar steeds handiger in. Vooral ‘Gummibären' (die krijg je van de skischool) zijn een goed medicijn tegen traantjes ;-).

Naast skilessen heb ik ook veel snowboardles gegeven. Met snowboard maak je veel privé uren en geef je het meest aan volwassenen les. Een aantal keer heb ik een schoolklas of meerdaagse cursus gehad. Vooral de school uit Zeeland zal ik nooit vergeten, zoveel lol hebben we gehad!

Grote voordeel van dat je zowel ski- als snowboardles geven mag/kan is dat je altijd werk hebt, ook in de rustige weken en dat je veel afwisseling in je werk hebt.

Buiten het lesgeven om hoefden we ons ook niet te vervelen. Elke zondagavond gaven we van de skischool een show, met formatie skiën, freestyle en veel vuurwerk. Ook qua après-ski valt er genoeg te beleven. Op de dalafdalingen vind je 5 gezellige hutten en in het dorp zelf 3 Schirmbars. Daar waren we na afloop van de lessen vaak te vinden! 's Avonds hingen we meestal voor de tv of gingen we naar de Alm-bar. Das een café/disco(tje) maar wel super gezellig!

Regelmatig zijn we 's avonds wezen rodelen op de 14 km!!! lange verlichte rodelbaan. Das echt vet, vooral na een stuk of 10 Schnapps. Details over hoe je dan beneden komt wil je niet hebben ;-) Over Schnapps gesproken, aan het eind van een van de dalafdalingen vind je een heuze Schnappsbrennerij. Skileraren zijn een graag geziene gast daar en zonder een aantal Schnapps geprobeerd te hebben kom je daar niet weer weg! Verder wordt er in het hoogseizoen van alles georganiseerd door de plaatselijke VVV, zoals een fakkeltocht op oudejaarsavond, tubegleiten door de hoofdstraat, carnavalsoptocht, skitouren en NICI-kinderfeesten (dan komen alle vriendjes van Kogel-Mogel op bezoek).

Veel mensen hebben me gevraagd waarom ik nou voor Neukirchen gekozen heb (omdat ik eerst een contract in Hinterglemm had). Antwoord is omdat ik kennis wou maken met de Oostenrijkse cultuur en goed Duits wilde leren. Ik was bang dat vooral van dat laatste in Hinterglemm niet zoveel terecht zou komen. M'n Duits (met behoorlijke invloed van het Pinzgauerische dialect) gaat nu nagenoeg vloeiend. Ik heb veel Einheimischen leren kennen en zie nu in dat het leven in de bergen niet altijd even mooi is zoals het tijdens je skivakantie meestal lijkt. Een ander groot voordeel van een relatief klein/onbekend gebied is dat je veel persoonlijker behandeld wordt en dat je iedereen (en iedereen jou) van de pistendienst, liftmedewerkers en in de berghutten kent.

Aan alle leuke dingen komt een eind, zo ook aan mijn verblijf in Neukirchen en aan dit reisverhaal. Ik hoop dat alle toekomstige Oostenrijkgangers een beetje een beeld gekregen hebben van wat hun te wachten staat. Het afscheid nemen van alle mensen die ik daar ontmoet heb was niet echt makkelijk, maar komende winter ga ik voor een paar weken terug!

Ik wens iedereen succes met het aanmelden en wie weet tot volgende winter in Neukirchen!

Groetjes,

Annika Huizinga

0 reacties | reageer

Michelle hielp in Italië mee aan het restaureren van een grot!

Michelle ging met het Work & Travel programma van Travel Active naar Italië en hielp mee aan het restaureren van een grot! Lees hier hoe ze dat ervaren heeft!

"Restauratiewerk in Italië? Dat is echt niks voor jou!" Dit is wat ik vaak te horen kreeg als ik vertelde wat ik afgelopen zomer gedaan heb. Zelf vond ik het juist een hele uitdaging om in het buitenland iets te doen wat ik normaal gesproken in Nederland niet zou doen. Toen ik dan ook op de site van Travel Active het restauratieproject in Italië zag staan, wist ik gelijk: dat ga ik doen. Ik sprak geen Italiaans, ik kon niet restaureren en ik zou er alleen heen gaan. Een grote uitdaging dus!

Gelukkig hadden we in april met een aantal mensen een kennismakingsbijeenkomst gehouden in Utrecht. Met drie van hen heb ik ook de reis naar Italië geboekt, zodat we samen konden reizen. We vlogen op zaterdagochtend op Rome waar we keurig om 9 uur aankwamen. De drie dagen erna hebben we alle bezienswaardigheden in Italië bekeken en op de laatste avond hadden we afgesproken met vier andere Nederlanders die de volgende dag ook naar Altamura zouden gaan en met hen hebben we samen lekker pizza gegeten in een restaurantje.

In Altamura aangekomen werden we al opgewacht door een Nederlands meisje, Marieke, die daar al jaren kwam in de zomer. We waren in totaal met 13 Nederlanders, 7 Amerikanen en verder veel Italianen (organisatie, medewerkers Synergie, kokkin, familie etc). Eerste dag was wat bijslapen, spullen uitpakken, kennismaken en eten. De kokkin kookt echt verrukkelijk, echte Zuid-Italiaanse gerechten vol aubergines, kazen, tomaten, olijven en ténen knoflook en natuurlijk pasta, zelfgemaakte foccacia en tiramisu! Heerlijk! 

We kregen een rondleiding door Altamura door onze begeleider Tonio. Altamura is een erg oud stadje en we konden overal de oude Romeinse elementen in herkennen en het is echt typisch Zuid-Italiaans: arm, klein, smal, scootertjes, mannen op straat, iedereen die uit z'n huis komt om ons te aanschouwen (buitenlanders! Ollandesi!), kleine jongetjes die constant campioni del mundo roepen, echt heel prachtig. Toevallig ook nog een bruiloft gezien, erg rijke mensen, dat zag er ook erg mooi uit. 's Avonds hadden we een barbecue en daarna mocht iedereen zijn muziek aanzetten en gingen we dansen in de tuin.

Jesce is het plaatsje waar we de restauratiewerkzaamheden deden. Jesce ligt aan de Via Appia van Rome via Napels naar Brindisi en Tarrento: de oude Romeinse handelsroute. Jesce was een handelsdorpje wat later verlaten werd. Er werd toen op het terrein een boerderij gebouwd die in de loop der jaren steeds uitgebreider werd. In de zestiende eeuw kocht een rijke familie de boerderij en maakte er een klein kasteeltje haast van. Is allemaal helaas nu erg vervallen en dit mogen wij niet restaureren, dit behoort tot de gemeente. Op het terrein zelf zijn de resten van de oude Romeinse huizen van voor Christus nog te herkennen en daar moeten we dan muurtjes maken van oude stenen om de mensen te kunnen laten zien hoe de huizen geweest zijn. Daarnaast zijn er een aantal grotten (waarvan één een kerk is, een grot met muurschilderingen en een altaartje) die gerestaureerd moeten worden. De grotten werden vroeger gebruikt als bewoning en als waterputten.

Er moesten vloeren gelegd worden van natuurlijke materialen, zand, lime etc, en ramen in gemaakt worden zodat er licht in de grotten zou komen. Buiten moest het terrein geplaveid worden en de waterleiding moest hersteld worden. Er was dus van alles te doen. Na een uitgebreide rondleiding moesten we aan de slag: een uur lang al het onkruid van het terrein met houweel en hark weghalen, dat werd dus blaren!

Ik zat in de groep die om de ramen in de grotten een soort put moet metselen met een dakje erop zodat dat esthetisch in het landschap staat, ofwel blokken zagen, hakken, metselen en nog meer zagen hakken en metselen. Het is nieuw werk maar op de oude manier. Een dag had ikgeholpen bij het bouwen van een drystone wall: een muur van alleen maar losse stenen zonder voegmiddelen. Dat was echt heel gaaf omdat die dus mooi bleef staan. Het is wel ontzettend heet in de brandende zon, dus ik liep alleen maar met pet en zonnebril op en veel zonnebrand opgesmeerd. We hadden wel een leuke groep Nederlanders samen en ook de Italiaanse begeleiders daar waren erg aardig en behulpzaam.

Ook zijn we een keer naar Matera geweest, dat is een plaatsje in de buurt waar de film Passion of the Christ opgenomen is en op de wereld erfgoed lijst staat. Het is daar ook echt prachtig! Op de vrije dag ging ik met een aantal Nederlanders een dagje naar het strand.

Op maandag ging iedereen weer naar huis. Ik ging zelf met twee anderen al vroeg, omdat we naar Napels zouden gaan en daar nog twee dagen bleven. Pompeii gezien, de Vesuvius, Solfatara en de stad zelf en toen was het tijd om echt weer naar Nederland te gaan. Al met al heb ik een super tijd gehad daar in Italië. Met de groep Nederlanders gaan we nog een reünie organiseren en ik heb er zelfs mijn vriend ontmoet. In Amerika ben ik altijd welkom om mijn mederestaurateurs te bezoeken en naar Jesce ga ik zeker ook een keer terug! Ik kan het echt iedereen aanraden om eens te gaan doen!

0 reacties | reageer

Steven wilde iets aparts doen en koos voor restauratiewerk in Frankrijk

Steven ging met Work & Travel Programma van Travel Active restauratiewerk doen in Frankrjk. Lees hier zijn ervaringen:

Van saaie strandvakanties hou ik helemaal niet. Ik wilde dit jaar eens iets aparts doen. Op internet vond ik toen de site van Travel Active. Het restauratieprogramma sprak me enorm aan. Ik heb toen meteen via internet geboekt en alles is netjes geregeld. De voorbereiding was ook erg leuk en ik werd goed geholpen door Travel Active. Veel informatie over de omgeving, reismogelijkheden en accommodaties heb ik van internet kunnen halen.

De mensen van de Franse organisatie waren erg vriendelijk. Persoonlijk stap ik niet zo snel op mensen af, maar daar ging het allemaal vanzelf. Vanaf de eerste avond trokken de deelnemers met elkaar op. Dat was erg gezellig en ik leerde veel mensen uit verschillende landen en culturen kennen. Al snel hadden we een hechte groep die 's middags en 's avonds veel met elkaar optrok.

De werkzaamheden waren niet moeilijk, maar af en toe wel zwaar. Ik heb vooral gewerkt aan de herbouw van een vestingwal. Verder heb ik nog enkele dagen archeologische graafwerkzaamheden gedaan in een 11de-eeuwse kerk. Dit was een erg spannende en bijzondere ervaring. We vonden bijvoorbeeld vloerdelen, potscherven, een sieraad en twee fossielen, waarvan ik er één mee naar huis mocht nemen!

Na het uitgebreide middagmaal kon je doen wat je wilde. Vaak ging ik dan met een groepje wat relaxen, ervaringen uitwisselen, jeux de boules spelen of naar het kasteel bovenop de heuvel. Vanaf daar had je een geweldig uitzicht over Saint-Victor-la-Coste en het dal, wat nooit ging vervelen. Je kon andere dorpen zien liggen, wijnvelden, bossen, de Rhône en le Mont Ventoux met zijn vuurtoren!

Een van de ervaringen die mij het meest is bijgebleven, is de nacht die ik heb doorgebracht in het kasteel. Op de nationale feestdag van Frankrijk ben ik 's nachts met twee Amerikanen de heuvel opgeklommen naar het kasteel. We wilden er gaan slapen en kozen (achteraf gezien niet zo slim) de kapel onder de toren. We hadden ons niet zo goed voorbereid. Ik sliep op een rieten strandmatje en een deken. Als kussen gebruikte ik een jack. De stenen vloer was keihard en ik had het erg koud.

De volgende morgen werden we alle drie om een uur of zes met rugpijn wakker. We zijn toen de heuvel afgerend en in ons eigen bed gaan liggen. Ik heb nog nooit zo lekker in een bed gelegen als dat uurtje.

Regelmatig krijg ik nog e-mailtjes uit New York en verschillende plaatsen in Europa. Het was moeilijk om afscheid te nemen van het project en de mensen. Het was dan ook een leuke en leerzame periode. Ik ben een stukje zelfverzekerder geworden. Alleen reizen betekent vrijheid, maar je bent ook op jezelf aangewezen. Je leert jezelf beter kennen. Het geeft een enorme kick als je weer veilig thuis bent. Verder ben ik veel internationaler gaan denken en heb ik gemerkt dat Nederland een heel speciaal land is waar we toch echt trots op mogen zijn. Ook ben ik minder materialistisch geworden. Ik besteed minder geld aan luxe artikelen. Ik spaar liever voor mijn volgende vakantie en een nieuw avontuur!

Steven Versluis

0 reacties | reageer

Volgende pagina »